Κάλαντα Λαζάρου

Πού ‘σουν Λάζαρε, πού η φωνή σου
όπου σε έκλαιγαν οι αδερφοί σου;

Ήμουνα στη γη παραχωμένος,
και με τους νεκρούς ανταμωμένος.

Τα χεράκια μου σταυροδεμένα,
τα ποδάρια μου αγναντισμένα.

Τα ματάκια μου γιομάτα δάκρυ,
και το στόμα μου πικρό φαρμάκι.

Κι ήρθεν ο Χριστός και ξύπνησέ με,
κι απ’το μνήμα μου εσήκωσέ με.

Ήρθ’ ο Λάζαρος, ήρθαν τα βάγια,
ήρθ’ η Κυριακή που τρων’ τα ψάρια.