ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΕ…-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ-Διήγημα

“Τόσο πολύ να πέσει έξω!… Σ’ ένα ευγενικό χαμόγελο, σαν καμιά άβγαλτη επαρχιώτισσα, να παραδοθεί, μόλις ένα λόγο άκουσε αλλιώτικο, περιποιημένο, να πιστέψει… Έτσι πια να την πάθει, με το τίποτα… Το φυσούσε και δεν κρύωνε και δεν μπορούσε να της φύγει από τον νου νύχτα μέρα. Που είχε δειχτεί τόσο αφελής δεν την πείραζε, ήταν το λιγότερο. Μα τούτη η ειρωνεία στο ξύπνημά της, αυτή της η πτώση από τα σύννεφα, το ίδιο το ιδανικό της να της βγάζει τη γλώσσα και μαζί, έτσι μασκαρεμένο να γίνεται μια προειδοποίηση φοβερή, τούτο την τυραννούσε το πιο πολύ. Και τόσο πια την έκανε αδιάλλακτη και σκληρή, που ούτε καν πρόλαβε να σκεφτεί πως εκείνος στο κάτω κάτω δεν έφταιγε…”