Η Εστίαση σε κρίση λόγω έλλειψης προσωπικού..

Η Εστίαση σε κρίση λόγω έλλειψης προσωπικού.

Πολλοί ιδιοκτήτες καταστημάτων εστίασης δεν ανοίγουν καθόλου το μαγαζί τους γιατί δεν μπορούν να εξασφαλίσουν προσωπικό..

Η εστίαση που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της βαριάς βιομηχανίας της χώρας μας βρίσκεται μπροστά σε ένα σοβαρό πρόβλημα που λέγεται έλλειψη προσωπικού..

Πριν από λίγες ημέρες, κατά την εκδήλωση για το άνοιγμα του Veneti Jackson Hall, ο επικεφαλής της αλυσίδας Βενέτη, Παναγιώτης Μονεμβασιώτης, σημείωσε πως δεν «πρόκειται να ανοίξουμε άλλα καταστήματα τόσο μεγάλα. Το πρόβλημα με το προσωπικό είναι έντονο» με τον ίδιο, μάλιστα, να εκτιμά πως «δεν πρόκειται να ξεπεραστεί μέσα στα επόμενα 3 χρόνια».

Το πρόβλημα ξεκίνησε αμέσως μετά την πανδημία και το κομμάτι της εστίασης ήταν ένα από τα σημαντικά θύματα της.

Όποιος κατοικεί σε τουριστικές περιοχές μπορεί με «γυμνό μάτι» να εντοπίσει το πρόβλημα, καθώς σε πολλές επιχειρήσεις εστίασης οι αγγελίες που ζητούν προσωπικό είναι σχεδόν μόνιμες..

Σε μια κουβέντα που είχα με τον Αργύρη, ένα νεαρό άντρα που κάθε χρόνο τον Μάρτιο ξεκινούσε για τα νησιά με σκοπό την εποχιακή εργασία έμαθα πολύ σημαντικά πράγματα για το θέμα…

«Έφευγα κάθε χρόνο το Μάρτιο και γύριζα πίσω Οκτώβρη.. Δούλεψα έτσι παραπάνω από εφτά χρόνια. Είμαι μάγειρας και πάντα είχα δουλειά και καλή αμοιβή.. Τα ενοίκια ήταν σε κάποια λογική τιμή όπου νοικιάζοντας μαζί δυο ή τρία άτομα μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε τη διαμονή μας σε κάποιο νησί.. Εγώ συγκεκριμένα πήγαινα στη Σαντορίνη..

Η δουλειά  σχεδόν απάνθρωπη με ωράρια εξαντλητικά, χωρίς ρεπό, χωρίς ανάσα για όλο το προσωπικό που τα τελευταία χρόνια μετά ειδικά την κρίση συνεχώς γινόταν λιγότερο.. Κάθε χρόνο λέγαμε τέλος.. άλλη χρονιά δεν το ξανακάνουμε.. Ερχόταν όμως ο χειμώνας, ξεκουραζόμαστε , ξεχνάγαμε, και έχοντας πάντα ανοιχτά οικονομικά μέτωπα επιστροφή και πάλι στο νησί..

Εγώ προσωπικά δεν είχα κάποια άσχημη εμπειρία από τον εργοδότη μου, όμως από τους φίλους μου που κάνουν το ίδιο επάγγελμα  και μιλάμε συχνά, μπορώ να σας πω ιστορίες «απείρου κάλους» .. συμπεριφορές από τους εργοδότες  απίστευτες, τους έτρωγαν χρήματα, τους στοίβαζαν σε ένα δωμάτιο να κοιμούνται με βάρδιες αφαιρώντας ενοίκιο από το μισθό τους και πολλά τέτοια..

 Και ξαφνικά άρχισα να μη βρίσκω φθηνό κατάλυμα. Να μη βρίσκω καθόλου σπίτι, να ζητάνε για ένα δωμάτιο εφτακόσια ευρώ το μήνα.. Εν τω μεταξύ πίσω μας αφήνουμε ένα άλλο σπίτι με τα έξοδα του, αν είναι να δουλεύουμε με τους ρυθμούς αυτούς μόνο και μόνο για να πληρώνουμε νοίκια μας να λείπει..

Λίγο λίγο οι τσιφουτιές του εργοδότη, η κακή συμπεριφορά του κόσμου που μας θεωρεί σκλάβους, και το κερασάκι στην τούρτα το Airbnb που εξαφάνισε με ένα μαγικό ραβδί όλα τα καταλύματα,  με έκαναν να τα παρατήσω και βρήκα μια κανονική δουλειά εκτός εστίασης μόνιμη, με το ωράριο μου, τα ρεπό μου και μια φυσιολογική ζωή..

Δεν λέω η εποχή που δούλευα στα νησιά μου λείπει, αλλά όπως μαθαίνω από τους φίλους μου που κάνουν ακόμα αυτή τη δουλειά τα πράγματα ολοένα και χειροτερεύουν..

Μου πρότειναν μάλιστα δουλειά στη Σαντορίνη με καλή αμοιβή και τώρα που τα πράγματα έχουν γίνει σοβαρά οι εργοδότες βάλανε νερό στο κρασί τους, σου προσφέρουν σπίτι και κάποιες ίσως καλλίτερες συνθήκες,  όμως πάει «το πουλί πέταξε».. δεν ξαναγυρίζω πίσω. Το ίδιο και οι φίλοι μου, είμαστε πολλοί που παρατήσαμε την εστίαση για πάντα..

Ο Αργύρης τώρα δουλεύει σαν οδηγός σε μια εταιρία.

«Μια χαρά..» μου είπε στο τέλος.. «Μια χαρά τα βολεύουν μόνοι τους οι μαγαζάτορες, δουλεύουνε οι ίδιοι για να  μη κλείσουν το μαγαζί τους, πως θα ζήσουνε άλλωστε.. τώρα όμως τη βλέπουνε τη γλύκα.. το ζόρι που τραβάει ο εργαζόμενος στην εστίαση σε όποιο πόστο και αν είναι.. να το λάβει λοιπόν σοβαρά σοβαρά υπ’ όψη και να εκτιμήσει τον επόμενο εργαζόμενο που θα βρει.. αν βρει»..

Γεωργία Σταυριανέα.. 16 Φεβρουαρίου 2025