“Δεν έχουμε οξυγόνο” το μήνυμα από τους πολίτες με αφορμή τα Τέμπη..
Η διαδήλωση για τα Τέμπη έχει πάρει μορφή εθνικής αγανάκτησης. Είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης του λαού απέναντι στη δικαιοσύνη, και γενικότερα η έλλειψη εμπιστοσύνης που ακουμπά στα θέματα οικονομία, υγεία, πολιτική, και κοινωνική συνοχή.
Από τη: Γεωργία Σταυριανέα
Στο δρόμο για τις 28 Φεβρουαρίου το συλλαλητήριο με αφορμή τα Τέμπη ξύπνησε για μια ακόμα φορά το κακό ένστικτο του διχασμού.
Ξύπνησαν οι εραστές της άρνησης και της απουσίας , οι εραστές της πάση θυσία κανονικότητας, που θεωρούν τους θεσμούς απαραβίαστους, ακόμα και όταν οι ίδιοι οι «θεσμοί» παραδέχονται ότι καταρρέουν..
Το «δεν θα πάω» είναι δικαίωμα του καθενός και κανείς δεν πάει πουθενά με το ζόρι, όμως η πρωτοφανής αυτή παρέμβαση, είναι “πρωτοποριακή”
Γιατί είναι “πρωτοπορία” το να δηλώνεις με αντι-αφίσα, ή μάλλον με βανδαλισμό της αφίσας, για τις συγκεντρώσεις που θα γίνουν για τα Τέμπη την ερχόμενη Παρασκευή, καθώς πάνω στην αυθεντική πρόσκληση για την συγκέντρωση, προστέθηκε σαν μουτζούρα μια εμφατική άρνηση «ΔΕΝ θα πάω», ενώ το κεντρικό αίτημα «Δικαιοσύνη» μεταβλήθηκε σε υστερόγραφο δήλωσης κοινωνικών φρονημάτων: «Εμπιστεύομαι την δικαιοσύνη» μας θυμίζει κάποιες άλλες εποχές όπου το ησυχία- τάξη- και ασφάλεια, αποτελούσε το μυστικό της «επιτυχίας»..
Αν μη τι άλλο, όλο αυτό αποτελεί προσβολή στη μνήμη των παιδιών που χάθηκαν και αυθάδεια απέναντι στον πόνο των γονιών και των συγγενών που έχασαν αναπάντεχα τα παιδιά τους και που δεν βλέπουν τη δικαιοσύνη να λειτουργεί, όπως δεν λειτούργησε για το Μάτι, για τη Μαρφίν, τη Μάνδρα, την υπόθεση της ζαρντινιέρας… και τόσα άλλα που έχουν συμβεί..
Σαφώς οι μεγάλες αυτές συγκεντρώσεις που έγιναν, που θα γίνουν και θα ξαναγίνουν, είναι κάτι παραπάνω από το δίκαιο αίτημα για δικαιοσύνη στο προαναγγελθέν έγκλημα των Τεμπών.. Είναι μια αφορμή έκρηξης του κόσμου, μια παλλαϊκή αντίδραση και αποδοκιμασία των όσων διαδραματίζονται στη ζωή του, μια αποδοκιμασία στην κυβέρνηση και την ανικανότητα της να αντιμετωπίσει καταστάσεις που πλήττουν την ποιότητα της ζωής του, την ασφάλεια του, την υγεία του…
Η ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών είναι γεμάτη από στιγμές κατά τις οποίες οι πολίτες βγήκαν στους δρόμους για να απαιτήσουν αλλαγές, να αντιταχθούν σε αδικίες ή να διαμαρτυρηθούν για κυβερνητικές πολιτικές. Κάποιες από αυτές τις διαδηλώσεις απέκτησαν τέτοια μαζικότητα που επηρέασαν αποφασιστικά την πορεία της ιστορίας.
Σας θυμίζω δέκα από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην ιστορία, που κατάφεραν να ενώσουν εκατομμύρια ανθρώπους για έναν κοινό σκοπό.
Διαμαρτυρία αγροτών στην Ινδία (2020-2021)
Η διαμαρτυρία αυτή, η οποία διήρκεσε περίπου 18 μήνες, συγκέντρωσε περισσότερους από 250 εκατομμύρια ανθρώπους, καθιστώντας την τη μεγαλύτερη διαμαρτυρία στην ιστορία του κόσμου. Οι αγρότες στην Ινδία αντέτειναν τις κυβερνητικές προτάσεις για αλλαγές στους νόμους της γεωργίας, που θεωρούσαν ότι θα τους έκαναν ευάλωτους στις επιχειρηματικές πιέσεις.
Διαμαρτυρία για τον George Floyd και το Black Lives Matter (2020)
Η δολοφονία του George Floyd από αστυνομικό στις ΗΠΑ το 2020 προκάλεσε έναν παγκόσμιο ξεσηκωμό, με εκατομμύρια ανθρώπους να κατεβαίνουν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν κατά του ρατσισμού και της αστυνομικής βίας. Οι διαδηλώσεις έγιναν παγκόσμιο κίνημα με εκδηλώσεις σε πολλές χώρες.
Πορεία Γυναικών (2017)
Η διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2017, αμέσως μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, ήταν η μεγαλύτερη διαδήλωση μιας ημέρας στην ιστορία των ΗΠΑ, με πάνω από 4 εκατομμύρια ανθρώπους να συμμετέχουν σε όλη τη χώρα. Η πορεία επικεντρώθηκε στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών και σε άλλες κοινωνικές δικαιοσύνες.
Αντιπολεμικές διαδηλώσεις για τον πόλεμο στο Ιράκ (2003)
Στις 15 Φεβρουαρίου 2003, εκατομμύρια διαδηλωτές σε πάνω από 600 πόλεις σε όλο τον κόσμο διαμαρτυρήθηκαν κατά της εισβολής στο Ιράκ από τις ΗΠΑ, που διοργανώθηκαν σε πολλές χώρες, όπως η Ιταλία, η Ισπανία και η Βρετανία, με 3 εκατομμύρια να συμμετέχουν στη Ρώμη.
Πλατεία Τιεν Αν Μεν (1989)
Η πλατεία Τιεν Αν Μεν στο Πεκίνο έγινε το επίκεντρο μιας μεγάλης διαδήλωσης που συγκέντρωσε περίπου ένα εκατομμύριο ανθρώπους, οι οποίοι απαιτούσαν μεγαλύτερη ελευθερία και μεταρρυθμίσεις από το καθεστώς της Κίνας. Το σύμβολο της “Αντίστασης του Τανκ Μαν” παραμένει η πιο διάσημη εικόνα της ειρηνικής αντίστασης του 20ού αιώνα.
Η Βαλτική Οδός (1989)
Στις 23 Αυγούστου 1989, περίπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι από τις χώρες της Βαλτικής (Λετονία, Λιθουανία και Εσθονία) σχημάτισαν μια ανθρώπινη αλυσίδα μήκους 600 χιλιομέτρων για να διαμαρτυρηθούν κατά των κομμουνιστικών καθεστώτων. Η διαμαρτυρία ήταν ειρηνική και είχε άμεσο αντίκτυπο στη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Διαμαρτυρία του Λαού (1986)
Η διαδήλωση αυτή οδήγησε στην πτώση του δικτάτορα Φερντινάντο Μάρκος από τις Φιλιππίνες. Εκατομμύρια πολίτες συμμετείχαν στη διαμαρτυρία για να υποστηρίξουν τη δημοκρατία και να απαιτήσουν την παραίτηση του Μάρκος, ο οποίος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα.
Η Πρώτη Γη (Earth Day 1970)
Στις 22 Απριλίου 1970, περισσότεροι από 20 εκατομμύρια άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους στις ΗΠΑ για να απαιτήσουν καλύτερη προστασία του περιβάλλοντος. Η πρώτη Γη έγινε το πρώτο μεγάλο περιβαλλοντικό κίνημα και είχε σημαντικό αντίκτυπο στη νομοθεσία για την προστασία του περιβάλλοντος στις ΗΠΑ.
Η Μάη του 1968 στη Γαλλία
Μικρές φοιτητικές διαμαρτυρίες εξελίχθηκαν σε γενική εξέγερση στη Γαλλία, με περίπου 10 εκατομμύρια εργαζομένους να διαδηλώνουν για μια ποικιλία κοινωνικών αιτημάτων. Παρά την κατάληξη της εξέγερσης, η διαμαρτυρία του 1968 αποτέλεσε σημείο καμπής για την πολιτική ζωή της χώρας.
Η Πορεία του Αλατιού (1930)
Η πορεία αυτή, καθοδηγούμενη από τον Μοχάντας Γκάντι, ήταν μια μη βίαιη διαμαρτυρία κατά της αποικιακής κυριαρχίας της Βρετανίας στην Ινδία. Χιλιάδες Ινδοί ακολούθησαν τον Γκάντι στη διάρκεια της πορείας για να παράγουν αλάτι από τη θάλασσα, παρακάμπτοντας τη βρετανική νομοθεσία.
