ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ – ΑΡΓΥΡΗΣΕΦΤΑΛΙΩΤΗΣ-Διήγημα

“Ταξίδευα τις προάλλες από το νησί μας στην Πόλη. Σα βρίσκουμαι σε ταξίδι, θέλω να ρωτώ και να μα­θαίνω μαζί με ποιους ταξιδεύω. Το βαπόρι μας πολ­λούς επιβάτες δεν είχε, μα σαν αγγίξαμε στη βορεινή πόλη του νησιού, ανέβηκε κάποιος που μου φάνηκε σαν παρά­ξενος. Φράγκικο ήθος, φράγκικοι τρόποι, ως και περπατηξιά φράγκικη. Κι ωστόσο τον αχόρταγο το βαρκάρη του τονέ στόλιζε με καθάρια ρωμαίικα! — Τι πράμα είναι πάλι αυτός! είπα μόνος μου. Σαν ξεκίνησε το βαπόρι, τονέ σιμώνω, τονέ χαιρετώ, κι ανοίγω ομιλίες μαζί του. — Και πούθε είστε; του λέγω. — Από το μέρος που με είδατε να μισεύω. — Και για πού, αν θέλει ο Θεός; — Για την Ευρώπη. Πέρασα εκεί τη νιότη μου όλη. Ήρ­θα να δω τους δικούς μου, και τώρα γυρίζω πίσω. Με τα λόγια, γενήκαμε φίλοι. Καθίσαμε στο κατάστρω­μα οι δυο μας το βράδυ, και κοιτάζοντας την ήμερη θάλασσα, μπρος, και τα βουνά αντικρύ, λέγαμε, εγώ τα δικά μου, και κείνος τα δικά του…”